Sözleşmenin “ulusal düzeyde alınacak önlemler -maddi hukuk ve usul hukuku” başlıklı ikinci bölümünde hem bilgisayar aracılığıyla işlenen ve bilgisayarların veya bilgisayar sistemlerinin kendisine karşı işlenen suçlar ve bunların tanımlanması ile ilgili hükümler hem de bağlantılı diğer hükümler yani maddi hukuk konuları yer almaktadır. Önce dört faklı kategoride gruplanan dokuz suç tipi tanımlanmakta, sonra ilave yükümlülükler ve yaptırımlar belirtilmektedir. Sözleşmede tanımlanan suç tipleri şunlardır:

1. Bilgisayar veri veya sistemlerinin gizliliği, bütünlüğü ve kullanımına açık bulunmasına yönelik suçlar(yasadışı erişim, yasadışı müdahale, verilere müdahale, sistemlere müdahale, cihazların kötüye kullanımı),
2. Bilgisayar aracılığıyla işlenen sahtecilik suçları ve bilgisayarlar aracılığıyla işlenen dolandırıcılık suçları(sanal sahtecilik ve dolandırıcılık suçları)
3. İçeriğe ilişkin suçlar (çocuk pornografisine ilişkin materyale sahip olmak ve uluslararası düzeyde dağıtımını sağlamak),
4. Fikri Mülkiyet haklarının ihlali ve uluslararası düzeyde dağıtımı.

Günümüzde neredeyse kanayan bir yara haline gelen ve internetin ortaya çıkmasından beri bu çok yararlı ağ sisteminin en zararlı yanı olarak kabul edilen bilişim sistemleri aracılığıyla çocuk pornografisi içerikli verilerin üretimi, dağıtılması ve bulundurulması eylemlerinin bu sözleşme ile ayrıntılı tarif edilmesi ve söz konusu eylemlerin sanal dahi olsa her türlü gerçekleştirilme şeklinin suç olarak düzenlenmesi bu sözleşmenin dikkati çeken en önemli düzenlemelerinden birisidir. Bu düzenlemenin yapılmasının nedeni ise bu alanda ki eylemlerin her geçen gün daha da çok artması, ülkelerin kendi iç hukuklarında çeşitli düzenlemeler yapmalarına rağmen, söz konusu eylemlerin sınırları aşan yapısı nedeniyle bunda yeterli ve gerekli etkinin gösterilememesidir.

Çocuk pornografisine ilişkin verilerin ve pedofillerin fikir, fantezi ve görüş aktarımında bulunmak gibi sanal alanda gerçekleştirilen uygulamaların, çocuklara karşı işlenen cinsel suçları beslemede, teşvik etmede ve kolaylaştırmada önemli bir rol oynadığı, genel olarak paylaşılan bir görüştür. Günümüzde bir çok yabancı ülke ceza hukukunda da çocuk pornografisine ilişkin suç tiplerinin bulunduğu görülmektedir. Avrupa Siber Suç Sözleşmesin’de suç politilikası açısından önemini arttıran bu konu ve makalemizde açıklanan gereksinimler dikkate alınarak konuya ilişkin ayrıntılı bir düzenleme yapılmıştır. Sözleşmenin maddelerinde ve açıklayıcı metinden, sanala alanda gittikçe artan bu eylemlerle mücadele için, öncelikle bu verilerin üretimini ve dağıtımının en sert şekilde önlenmesinin hedeflendiği anlaşılmaktadır. Zaten üretiminden bulundurmaya kadar zincirin bütün parçalarını failleri için ceza sorumluluğu getirilmesi, çocuk pornografisi üretimini azaltmanın etkin bir yolu olarak gösterilmektedir. Bu nedenle Avrupa Siber Suç Sözleşmesi bugün için hukuksal bağlamda çocuk pornografisiyle mücadelede gelinen önemli bir aşamayı ifade etmektedir. Sözleşmeye yönelik getirilen olumlu eleştirilerin yanı sıra bunlara karşıt olarak, özellikle sözleşmenin “otoriter yapısından” hareket eden bazı düşünürler sözleşmeyi eleştirmekte ve sözleşmenin bu yapısının temel hak ve özgürlükleri kısıtlayıcı, bireyin karşısından kamusal otoriteyi güçlendirici bir yapıda olduğunu ifade etmekte, bu nedenle de sözleşmenin bu haliyle imzalanmaması gerektiği belirtilmektedir. Ancak biz bu görüşe katılmıyor ve bilişim suçlarıyla etkin bir şekilde mücadele edilebilmesi için bu sözleşmenin onaylanarak iç hukukumuzun bir parçası haline getirilip uygulanmasının son derece yararlı olacağını düşünmekteyiz.

The post Avrupa Siber Suç Sözleşmesi Bölüm 2 first appeared on Ankebut Group İnternational - Ankebut Mühendislik.

Avrupa Konseyi, öncelikle 1970’li yıllarda elektronik bilgi bankalarında işlenen veriler nedeniyle bireylerin özel hayatının korunmasına yönelik bir dizi çalışma başlatmış ve bu konuda iki tavsiye kararı almıştır. Bu kararlar Almanya, Avusturya, Fransa, Danimarka ve Norveç 1970’li yılların sonunda özel hukuk mevzuatında dahil edilmişlerdir.

Haberleşme sistemlerinde meydana gelen gelişmeler neticesinde veri iletiminin çok çeşitli yollarla ve çok hızlı şekilde yapılabilir hale gelmesi, kişisel verilerin saklanması ve hukuka aykırı müdahalelere karşı korunması açısından, Avrupa Konseyi’ne üye ülkelerin bu konuya ilişkin düzenlemelerini yetersiz hale getirmiştir, bu nedenle “Kişisel Verilerin Otomatik İşleme Tabi Tutulması Karşısında Bireylerin Korunması”na ilişkin 108 sayılı sözleşme 28.1.1981 tarihinde ülkelerin imzasına sunulmuş ve bu sözleşme aynı tarihte diğer üye ülkelerle birlikte Türkiye tarafından da imzalanmıştır.

Bilişim suçlarıyla ilgili düzenleme yapma gerekliliği ise 1980’li yıllardan itibaren hissedilmiş ve bu konuda harekete geçilmiştir. Avrupa Konseyi tarafından, O.E.C.D.’nin 1986 tarihli bilişim suçlarıyla ilgili raporu refarans alınarak burada belirlenen ihlallerin üye ülkelerde suç tipi olarak kabul edilmesi benimsenmiş ve ayrıca ceza hukukuna ve bilişim suçlarına ilişkin bazı ilkelere ve O.E.C.D.’nin raporunda belirtilmeyen ihlallere de dikkat çekilmiştir. Avrupa Konseyi’nin böyle bir çalışma başlatmasındaki amacı, ceza yasaları ile düzenlenmesi gerekli olan eylemlerin ne olduğunu açık bir şekilde belirlemek; özgürlük ve güvenlik kavramları arasındaki uyuşmazlığın nasıl aşılacağı konusunda üye ülkelere yol göstermektir. Bu konuda Avrupa Konseyi’nce yapıla ilk ciddi çalışma 1985 yılında bilişim suçlarına ilişkin çalışmalar yapmak üzere bir uzmanlar komitesinin kurulmasıdır.

Bu komite 1985-1989 yılları arasında çalışmalarını sürdürmüş ve bilişim suçlarına ilişkin olarak ortaya çıkan hukuksal sorunlara getirdikleri çözüm önerlerini bir raporla yayımlamıştır. Bunu takiben söz konusu komite, Avrupa Suç Sorunları Komitesi ile birlikte Avrupa Konseyi’nin 13 Eylül 1989 tarihinde kabul edilen R (98) 9 NO.lu Tavsiye Kararı’nı sunduğu rapora esas alarak hazırlamıştır. Bundan sonra Avrupa Konseyi’nce 1991 yılında bilişim suçlarıyla ilgili olarak ceza muhakemesi alanında ortaya çıkan sorunlara çözümler üretmek üzere ayrı bir uzmanlar komitesi oluşturulmuştur. Bu komite çalışmalarını 1995 yılında bir açıklayıcı raporla birlikte tavsiye kararı tasarısı şeklinde açıklamıştır. Bu tasarı, Avrupa Konseyi’nce R (95) 13 sayılı tavsiye kararı olarak kabul edilmiştir. Bu çalışmalardan hareketle de Avrupa Konseyi Tarafından “Avrupa Siber Suç Sözleşmesi” ve “Bilişim Sistemleri Aracılığıyla İşlenen Irkçı ve Yabancı Düşmanı Eylemlerin Suç Haline Getirilmesi İçin Avrupa Siber Sözleşmesi’ne Ek Protokol” üretilmiştir.

The post ULUSLARARASI HUKUKTA BİLİŞİM SUÇLARI first appeared on Ankebut Group İnternational - Ankebut Mühendislik.